Ληθη..

Που παει ο ερωτας οταν τον διωχνουμε;Που βρισκεται η αγαπη;Που ζει;
Σου το ειπα πως δεν υπαρχουν πρεπει..Δεν υπαρχει χρονος..Μονο χερια που πιανονται..Σωματα που ζεστενουν το ενα το αλλο..Χειλη που ειναι ενωμενα..Αν υπαρχουν ολα αυτα σταματαει ο χρονος..
Σταματανε τα πρεπει..Και πας εκει που σε παει η καρδια σου..Χωρις ενδοιασμους και πικρες..Παντα κρατωντας απο το χερι τον ανθρωπο σου..Ακομα και αν καποιες φορες θελεις να τον σκοτωσεις.. :)

1η του μηνα..

Κανονικα σαν σημερα θα ειχαμε επετειο..ομως εχουμε τον οριστικο χωρισμο μας..
Ξερω αγαπη μου πως εκανα λαθη..πολλα λαθη..εχω ενα απιστευτο ταλεντο να διωχνω απο κοντα μου ανθρωπους που αγαπω..Που αγαπω πολυ..
Εκλαιγες οταν σε χαιρετουσα και ομως δεν με ηθελες μαζι σου..Και εγω σπαραζα στην αγκαλια σου...
Ξερω θες να εισαι ελευθερος..να περνας καλα..βρηκες τον παλιο καλο εαυτο σου αυτες τις μερες..Ηρεμησες..
Λες πως δεν με αγαπας πια..Μα ποσο γρηγορα τελειωνει αυτη η αγαπη;Δεν στεναχωριεμαι..οχι πολυ ειναι η αληθεια..Και δεν σου κρατω κακια..Πως μπορω αλλωστε σε σενα;
Ευχαριστω που με εκανες να γελασω ακομα και οταν δεν γελουσα φωναχτα..που με εκανες να ονειρευτω και να πιστεψω ξανα..ακομα και αν μου τα πηρες ολα πισω...Σε ευχαριστω που υπηρξες εστω για τοσο λιγο μεσα στη ζωη μου και τη φωτισες...Εισαι ενας λαμπερος ηλιος οταν χαμογελας..Εσενα σε πιστεψα πιο πολυ..Γιατι νομιζω πως δεν ειχες εγωισμο οταν μου μιλουσες..
Δεν ξερω τι αλλο να σου πω..Εχω μουδιασει.

ΝΙωσε (με)

Ειμαι τοσο διαλυμενη..μπερδεμενη μεχρι εκει που δεν παει..
Σε ζηταω σε καθε μου κινηση..σε καθε μου κουβεντα..σε καθε μου αγγιγμα..σε καθε μου βλεμμα..
Εισαι ακομα κοντα μου και ας μην το ξερεις..
Γιατι δεν με ζητας;Πως το εκανες τοσο γρηγορα..
Εγω γιατι ειμαι ακομα εδω;Γιατι το κανω τοσο αργα..

Αχ μακαρι να καταλαβαινες..μακαρι να εβλεπες..
Μακαρι να ησουν απο κατω απο το σπιτι μου τωρα..
Θελω μια αγκαλια τοοοοοοσο μεγαλη..Να χαθω,χωρις να φοβαμαι..
Να εισαι μονο δικος μου..

Και αν σε προσπερασα δεν σε εχω ξεπερασει..

Στίχοι: Αλκαίος Άλκης
Μουσική: Παπακωνσταντίνου Βασίλης
Ερμηνευτές: Παπακωνσταντίνου Βασίλης

Παίζουν τυφλόμυγα στο δρόμο τα παιδιά
Κι είν’ οι μορφές τους τρομαγμένα περιστέρια
Μου έδειχνες τον Σείριο μια βραδιά
Μα εγώ δεν είχα μάτια για τ’ αστέρια

Τα χρόνια πέρασαν περνάμε άλλη φάση
Κι αν σε προσπέρασα δεν σ’ έχω ξεπεράσει
Όχι δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει
Μόνο το βλέμμα ενός παιδιού που με κοιτάζει

Πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει
Πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει

Ποιόν ξεναγείς απόψε στ’ άστρα του ουρανού σου
Και με τα παραμύθια σου τον ξεγελάς
Αυτά που τώρα τα θυμάσαι και γελάς
Σου κλέβαν κάποτε τον ύπνο και τον νου σου

Τα χρόνια πέρασαν περνάμε άλλη φάση
Κι αν σε προσπέρασα δεν σ’ έχω ξεπεράσει
Όχι δεν είναι η μοναξιά που με πειράζει
Μόνο το βλέμμα ενός παιδιού που με κοιτάζει

Πόσο σου μοιάζει, πόσο μου μοιάζει
Πόσο σου μοιάζει, πόσο μας μοιάζει






Γαμωτο σου..που πηγανε ολα;Τοσο γρηγορα..μα τοσο γρηγορα..;
Σχεδια..Ονειρα..Αγαπες..Αγκαλιες..Φιλια..

Σιωπη..

Δεν περνανε με τιποτα οι ωρες..Ξυπναω πολυ πρωι..Κοιταω και ξανακοιταω το ροιλοι..Αλλα δυο λεπτα εχουν μονο περασει..Η χειροτερη ωρα ειναι το πρωι..γιατι καταλαβαινεις ποσο κρυα ειναι τα χερια σου..ποσο σου λειπει η δευτερη ανασα..κοιτας το κινητο και ειναι και αυτο νεκρο μαζι με σενα..Λες και μονο για εκεινον χτυπουσε..
Μου λειπεις και δεν θελω να στο πω..Χαμογαλω οταν βγαινω εξω..Περναω καλα,φλερταρω,διασκεδαζω αλλα δεν αισθανομαι..
Με ποναει που εσενα δεν σε νοιαζει..που ολη και ολη αυτη ηταν η αγαπη σου..Που αρχισες αμεσως τις καινουριες γνωριμιες..Αλλα και παλι κανω οτι δεν συμβαινει τιποτα..
Δεν πιστευα ποτε οτι θα μου ελειπες τοσο πολυ..Σκεφτομαι πολλους λογους που δεν θα επρεπε κανονικα να μου λειπεις..Αλλα δυστυχως το μυαλο δεν ακουει κανενα λογο και καμια αιτια.
Θα περασει ο καιρος και θα περασεις και εσυ μαζι του..Σαν να μη σε γνωρισα ποτε..Σαν να μην ησουν ποτε δικος μου..

Γιατι μαλλον δεν ησουν ποτε δικος μου..

Τιτλοι τελους..

Πεσανε οι τιτλοι τελους και για μας μωρο μου..Ετσι θα ειναι καλυτερα και για τους δυο..Χωρις φασαριες και γκρινιες...
Μου το ειχαν πει πως καθε φορα πονας σαν την πρωτη..αλλα πιστευα πως δεν ισχυει,πως συνηθιζεις..Αλλα τελικα καθε φορα ποναει σαν τον πρωτο χωρισμο..Το μονο που το απαλυνει ειναι ισως η σκεψη πως θα περασει..
Θελω να περασει γρηγορα...
Γρηγορα ο πονος..

Nα με θυμασαι..

Με ακουμπας μα δεν με αγγιζεις..
Μου μιλας μα δεν σε ακουω..
Με κοιτας μα δεν με βλεπεις..
Μου πιανεις τα μαλλια μα δεν με χαιδευεις..

Θελω τοσο απεγνωσμενα να κοιμηθω..Χωρις σκεψεις..Με το κεφαλι μου αδειο..Και οταν ξυπνησω ολα να ειναι καλα..Ολα να ειναι οπως πρεπει να ειναι..
Φοβαμαι να δωσω αλλο..Φοβαμαι να ζησω αλλο..Φοβαμαι να πιστεψω..Θελω να νιωσω ασφαλης σε μια αγκαλια..Θελω να αφεθω χωρις να φοβαμαι..

Δεν ξερω πως να αντιδρασω πια..Μου λειπεις παλι..